Δημοκρατικής νομιμοποίησης συνέχεια

Η πρόσφατη υπερψήφιση του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου (νόμου πλεόν) επανέφερε τη συζήτηση περί δημοκρατικής νομιμοποίησης. Στην πλειοψηφία τους τόσο δημοσιογράφοι όσο και πολιτικοί αντιτίθενται στην ανάγκη ανανέωσης της δημοκρατικής νομιμοποίησης προς την κυβέρνηση και στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους υποστηρίζοντας περίπου ότι "οποιαδήποτε κυβέρνηση και να βρισκόταν στο τιμόνι της χώρας, θα ήταν αναγκασμένη να πάρει τα τελευταία επώδυνα μέτρα". Εύκολα δηλαδή και με θράσος περισσό παραβλέπουν το ρόλο των πολιτών αλλά και τη λειτουργία της ίδιας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Από τη μία λοιπόν οι πολίτες δε χρειάζεται να ρωτηθούν, αφού οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, ως πολιτικά πιο ώριμοι, γνωρίζουν καλύτερα και παράλληλα αυθαίρετα θεωρούν (οι δημοσιογράφοι κυρίως) ότι μεταφέρουν τη βούληση της ίδιας της κοινωνίας. Από την άλλη οι βουλευτές λησμονούν τον αντιπροσωπευτικό τους ρόλο και λειτουργούν ως ανεξέλεγκτοι άρχοντες.

Στο παραπάνω επιχείρημα πολλοί προσθέτουν και αυτό του το μεγάλου κόστους των εκλογών. Ένα επιχείρημα, το οποίο διακρίνεται τουλαχιστιν από λαϊκισμό. Τη στιγμή που τους περισσότερους μέχρι σήμερα ελάχιστα απασχόλησαν τα κρατικά ταμεία και οι υπέρογκες δημόσιες σπατάλες σε όλους τους τομείς, φαντάζει η ανησυχία για το κόστος των εκλογών ως εμπαιγμός και υποτίμηση του ρόλου των πολιτών. Ας χαθούν και μερικά χρήματα με αντίτιμο την περισσότερη δημοκρατία!

Νέα οικονομικά μέτρα και δημοκρατική νομιμοποίηση

Επιτέλους η "αγωνία" μας έληξε. Τα νέα σκληρά οικονομικά μέτρα είναι πλέον γεγονός και απο εδώ και στο εξής πρέπει, λέει, όλοι μας να βάλουμε πλάτη.

Πραγματικά ελάχιστοι θα αρνούνταν να βάλουν πλάτη σε περίπτωση που οι τελευταίες αποφάσεις είχαν ληφθεί από μία κυβέρνηση, η οποία διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση να το κάνει.

Παραβλέπουμε το γεγονός οτι στην Ελλάδα ο ίδιος ο εκλογικός νόμος επιτρέπει την αμφισβήτηση της δημοκρατικής νομιμοποίησης των εκάστοτε κυβερνήσεων και ξεκινάμε από την παραδοχή ότι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση νομιμοποιείται να εφαρμόσει το πρόγραμμά της. Σημειώνουμε εδώ ότι τα προεκλογικά προγράμματα των ελληνικών κομμάτων (σε αντίθεση με αυτά των περισσοτέρων ευρωπαϊκών) είναι συνήθως τόσο γενικά και θολά, ώστε να μη δεσμεύουν ουσιαστικά τις κυβερνήσεις.

Αν έρθουμε λοιπόν στη σημερινή κατάσταση, εύκολα παρατηρούμε ότι η σημερινή κυβέρνηση σε βασικούς άξονες των προεκλογικών της δεσμεύσεων παρεκκλίνει σημαντικά . Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη αυτό το δεδομένο μπορούμε να αναρωτηθούμε:

Νομιμοποιούνται οι εκπροσωποι (υπηρέτες) του λαού να αποφασίζουν διαφορετικά από αυτά που τους ανέθεσε ο ίδιος ό λάος; Με άλλα λόγια, γνωρίζουν ότι ο ρόλος τους είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων των πολιτων και ότι είναι δέσμιοι των υποσχέσεών τους;

Όσο οι αποφάσεις δε λαμβάνονται με στήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών (κάτι που δεν επιτυγχάνεται μόνο μέσω εκλογών), οι πολιτικοί μας δε δικαιούνται να χρησιμοποιούν ως άλλοθι την πλασματική δημοκρατική τους νομιμοποίηση!